Piotruś Pan i Wendy.

"she used to draw rainbow faces in the sand

but the rainbow made the face sad"

Wszystkie dzieci – poza jednym – dorastają. Szybko dowiadują się, że będą kiedyś dorosłe, a Wendy dowiedziała się o tym tak: Kiedy miała dwa lata, bawiła się pewnego dnia w ogrodzie: zerwała kwiatek i pobiegła z nim do swojej mamy. Przypuszczam, że musiała wyglądać zachwycająco, bo pani Darling położyła rękę na sercu i zawołała: – Ach, dlaczego nie możesz pozostać taka na zawsze?! To było wszystko, co sobie powiedziały, ale od owej chwili Wendy wiedziała, że musi dorosnąć. Zawsze się o tym wie, kiedy się ma dwa lata.

"Piotruś Pan i Wendy" J.M Barrie

_ _ _

Kurtkę znajdziecie TUTAJ 

jacket-SHEIN /shoes-deezee.pl/ 

Nie jesteś na Florydzie, ale otwórz drzwi.

"Come on down to Florida, 

I got something for ya"

Znacie taki dzień, kiedy jeszcze przed przebudzeniem czujecie, że na pewno będzie koszmarny? A budzicie się długo po budziku. Za późno. Na dodatek nie znajdujecie się w Kalifornii ani na Florydzie. 
W kalendarzu niby wiosna, za oknem sztorm i śnieg,10 w skali Beauforta. W lodówce i jedyną opcją na śniadanie jest wątpliwej świeżości śmietana procent 12. Głowa boli, oczy palą, zastawiasz się czy to niewyspanie, zmęczenie, początki grypy czy może jednak malaria. Szklanka wody z lodem i cytryną nie pomaga. 
W skrzynce pocztowej same reklamy- "Nowy materac odmieni Twoje życie!" nowe meble i szybszy internet też. I promocja na świąteczne, czekoladowe króliczki o pyszczkach nie podobnych do niczego. Kosz przepełniony. Jak zawsze. Rachunki do zapłacenia. Wiercenie za ścianą powtarzające się z dużym nasileniem średnio co 2 minuty. Po 15 minutach masz wrażenie,że wiertło na pewno dosięga już Twojej skroni. Skarpetka w ilości-jeden, para zaginiona. Stan lakieru na paznokciach- opłakany. Nawet horoskop w który i tak nie wierzysz podpowiada,że dzisiaj, dobre rzeczy, nie przydarzają się Tobie. Wiadomości serwują nowy zestaw tragedii, dramatów i skandali na ten tydzień. Dzwonek do drzwi. Urywany i natrętny. Przez głowę przebiega ci myśl,że lepiej będzie jak udasz, że cię nie ma. Poza tym i tak nie chce ci się wstać z fotela. Po 3 minutach jednak zbierasz się w sobie i ruszasz w kierunku drzwi z nadzieją,że ten ktoś i tak już zrezygnował. 

Otwierasz:

- O Boże! Jak dobrze,że jesteś! Bałem się,że nic dobrego mnie dzisiaj nie spotka.

Znacie taki dzień? Jeden z lepszych.

- - -

/sweater- h&m/ panst- terranova/ jacket- vintage/ bralet- mark&spencer + diy/ shoes- sequin.pl/ 

Sezamie, otwórz się.

"Come on, baby, c'mon, c'mon darling,

Let me steal this moment from you now.

Come on, angel, c'mon, c'mon, darling,

Let's exchange the experience"

Najmniejszy i najbardziej niepozorny pstryczek. Mały przycisk schowany gdzieś niespodziewanie pod twardą obudową. Szukasz, szukasz i nie ma. Przypadkiem dotkniesz i znajdujesz, jest, kto by się spodziewał, że właśnie tam. Jakiś gest, zupełnie przelotny, ukradkowe spojrzenie. Światło wpadające właśnie tak. Słowo, jedno słowo, może zdanie, jakiś wers wyrwany z kontekstu albo i nie. Dźwięk, muzyka, ten głos. Zapach. Zapach, który tak niesamowicie wraca o różnych porach, w biegu, w tramwaju, na klatce schodowej i w kolejce. Ten nieprzewidywalny sygnał, zawsze bez ostrzeżenia. Mrugnięcie. Abrakadabra. Abrakadabra i tracisz kolana. Tracisz głowę. Nie wiesz co się dzieje, zaczynasz zachowywać się sprzecznie i niedorzecznie. I każdy ma jakieś swoje "Sezamie, otwórz się". I otwierasz mu. Otwierasz temu Ali Babie,który przez przypadek posiadł magiczną formułę. Ali Babie i jego wszystkim rozbójnikom.

---

/coat- romwe/ pants- terranova/ sweater- hand made/ bag- vintage+diy/ shoes- sequin.pl/

czy Spock jest ok?

"Can you see that I am human,

 I am breathing?"

Spock- czyli fikcyjna postać, jeden z głównych bohaterów serialu Star Trek. W tym przywołanym uniwersum, rzeczony Spock jest kosmitą, pół-wolkanem, pół-człowiekiem. Wolkanie- rasa zamieszkująca planetę Wolkan, charakteryzują się racjonalnym i logicznym myśleniem, a w którymś miejscu swojej ewolucji i historii wykształcili umiejętność zupełnego tłumienia swoich emocji. Jaki problem zatem miał Pan Spock? Rozdarcie pomiędzy emocjonalną, ludzką naturą i ściśle racjonalną, wolkańską. Cały żart polega na tym,że współczesny człowiek to nikt inny jak owy Spock, a Ty też masz w sobie coś z Wolkanina. Serio.

Dzisiejszy świat stara się stawiać w dominacji półkulę lewą (czyli tę odpowiedzialną za język,łączenie faktów, logiczne rozumowanie). W każdej minucie jesteśmy zalewani masą informacji,która pobudza naszą lewą półkulę do działania na wysokich obrotach, ciągłej analizy i przyjmowania wiedzy. Jesteśmy uczeni,że musimy ciągle poszerzać swoją widzę, myśleć racjonalnie i nie działać pod wpływem emocji. Na pewno? Czy sama wiedza i zebrane fakty, pozwolą zobaczyć nam rzeczywistość taką jaką jest na prawdę? Ile razy starałeś się podjąć jakąś decyzję kierując się racjonalnymi argumentami i okazywało się to niemożliwe?

Dyskryminacja prawej półkuli mózgu (świat emocji, wyobraźni, kreatywności) wynika z przekonania,że emocje są złe. Są złe bo zasłaniają nam racjonalny obraz świata, za bardzo nami kierują i co jeszcze? I nie można się go pozbyć. Źle? A czy to nie pod wpływem kreatywności, wyobraźni, wielkich uczuć i emocji świat poszedł na przód, a Ty, tak Ty sam, stworzyłeś najlepsze rzeczy? Czy wypieranie swoich emocji nie prowadzi do jeszcze większych problemów niż teoretycznie mogłoby się nam wydawać? No więc jak ogarnąć to rozdarcie?

Kiedy coś się nie udaje, nie idzie po naszej myśli, rozpadają się nasze relacje itd itp- czujemy smutek.  Konsensus polega na tym, że jeśli nie pozwolimy sobie w realny i racjonalny (!) sposób uświadomić sobie i zaakceptować swojej emocji, nie uda się nam z nią poradzić, a wtedy nawarstwi się na nią zapewne kolejna negatywna wibracja w postaci np złości, frustracji, strachu... A może gdyby emocje potraktować konstruktywnie...? 

Wracając do Star Treka...finałowo: Wolkanie i Ludzie żyją w zgodzie,a Ziemia staje się bardzo ważną planetą, stolicą Federacji.

Zatem może ten rozejm dwóch półkul jest także zupełnie możliwy? Bo gdyby móc nauczyć się w sposób wymiernie równy korzystać ze swoich emocji i ze swojej logiki tworząc federację? 

---

P.S.

A jak nie włączycie sobie muzyki- będziecie żałować.

---

/jacket- new yorker/ bag-  vintage/ pants- cubus/ shoes- @/ 

melancholia is over.

"Everything that kills me,

 makes me feel alive"

Codzienne sprawy odbierają siły, męczą umysł, świecą w oczy i przypominają o sobie kiedy próbujesz zasnąć. Praca, szkoła, obowiązki nie kojarzą się z czymś przyjemnym. Ale może tylko bezpośrednio. Z pracą źle, bez pracy jeszcze gorzej, warto inwestować swój czas w szkołę żeby później zebrać plon wykształcenia, miło czasem zająć się obowiązkami, przecież ktoś to w końcu doceni. Warto ubrać obcasy i przeklinać ich niewygodę wcześniej niż pod koniec dnia, ale czuć się dzięki nim przez cały ten dzień odważniej i głowe nosić wyżej i zerkać z zadowoleniem w mijane, szklane witryny.

"Wszystko co mnie przygniata, sprawia, że chcę latać" 

Na jesień przypomniałam sobie o jeansie i wskoczyłam w jeansowy garnitur, tak sobie go nazwałam bo do klasycznego zestawu mu daleko chociaż ten materiał to klasyka sama w sobie, niezmiennie i nieśmiertelnie.

Do tego szpilki (wygodne! dzięki zalando.pl) które po przejściu trzech metrów zarobiły wielkie obdarcie dzięki dziurawym, polskim chodnikom(sic!). Stąd moja teoria, że w naszym pięknym kraju kobiety,które chodzą na obcasach, częściej niż od święta, robią to już na prawdę świetnie bo omijanie rowów, pęknięć i kraterów porozsiewanych co kilka centymetrów niczym piekielne miny, uczą strategi i wprawy godnej skokom kozic górskich. 
Taka gra, raz, dwa, trzy, stracisz obcas Ty! 

Jesień= melancholia, a mój t-shirt mówi: melancholia is over. 

Zapamiętać.

/shoes- Even&Odd, zalando.pl/ jacket-vintage/ bag-@/ blouse, pants- Cubus/ t-shirt- zalando.pl/ photo- Szymon Zemła & me/