born to die.

"Maybe I'm a different breed

Maybe I'm not listening"

Mętne poranki, zimne dnie, idzie śnieg na powieki.

To wtedy kiedy jesteśmy najbardziej słabi, czujemy się osamotnieni i nijacy, obnażeni jak listopadowe,łyse gałęzie, musimy najbardziej się wysilać żeby przekonać cały świat, że wszystko jest okej.

I serio, życie jest jeszcze bardziej paskudne i okrutne niż można by to opisać.

Można całe życie utrzymywać swoją twarz w odrętwieniu, bez-wyrazie i pustce. Znacie takie twarze? Widzicie je czasem w lustrze?

Można całe życie popełniać błędy, można raz chodzić po kwiatach, a raz po gnoju. Pamiętać i zapominać. Oglądać zachłannie przestrzeń dokoła, śnić, marzyć, tęsknić, mieszać kolory i uczucia. Krzyczeć i milczeć.

Śmiać się i dziwić każdego dnia.

Teraz, kiedy żyjesz.

Muszę o tym pamiętać.

I wierzę,że rodzimy się nie po to żeby umrzeć, rodzimy się po to żeby ŻYĆ.

F A C E B O O K

/blouse- magic box clothes/ green blouse- black honey special/ leggings- h&m/ shoes, bag- sequin.pl/ photo- Szymon Zemła & me/

flying high.

"But I'm flying so high

High off the ground

When you're around

And I can feel you're high

Rocking me inside, it's too much to hide"

/beanie- Brooklyn Boutique / pants - @/ shoes- Dinsko/ shirt- vintage/ blouse- d-xel/ photo- Szymon Zemła & me/ video- Szymon Zemła/


Pamiętacie te zdjęcia? to jest obiecany cd! :)) 
Bądźcie wyrozumiali, uśmiechnijcie się, to nasze pierwsze video, na szybko, na próbę.

p.s
I widać,że na żywo uśmiecham się cały czas, na zdjęciach nie podoba mi się mój uśmiech, po prostu :P 

Uściski dla Was!

Ophelia is still alive in flowers.

Nie dość ostrożnie wspięła się na drzewo.
Złośliwa gałąź złamała się pod nią.
I z kwiecistymi trofeami swymi
Wpadło w toń biedne dziewczę. Przez czas jakiś
Wzdęta sukienka niosła ją po wierzchu
Jak nimfę wodną i wtedy, nieboga,
Jakby nie znając swego położenia
Lub jakby czuła się w swoim żywiole,
Śpiewała starych piosenek urywki,
Ale niedługo to trwało, bo wkrótce
Nasiąkłe szaty pociągnęły z sobą
Biedną ofiarę ze sfer melodyjnych
W zimny muł śmierci.

(William Szekspir, Hamlet; tłum. Józef Paszkowski)

II.

Blada Ofelio, jak śnieg piękna świeży,

Dziecię umarłe, w dal niesione wodą:

Wiatr, co od wielkich gór norweskich bieży

Cicho cię z gorzką zapoznał swobodą.

Nieznany poszept, chłoszczący twe włosy,

Dziwne przynosił szumy twojej duszy;

Serce słyszało natury odgłosy

W drzew rozżaleniach, w jękach nocnej głuszy!

Pierś twą zbyt ludzką rozbił fal potokiem

Wielki krzyk morza w kwietniowy poranek,

U stóp twych klęczał w milczeniu głębokiem

Biedny szaleniec, pobladły kochanek.

Co za sen: Niebo, Miłość, Wolność!... Biedna!

Jak ogień śniegom, takim on był tobie!

W twych wielkich wizjach zmarły słów twych sedna,

W nieskończoności wzrok twój zagasł grobie.

                            ( Arthur Rimbaud I. Ofelia/ Przekład: Jan Kasprowicz) 

foto: Szymon Zemła

styl, make-up, postproduction, model: Sylwia Katarzyna Jończy/ persona non grata

a fotograficznie znajdziecie mnie TU:     F A C E B O O K

ZAPRASZAM!